خود آرمانی

 تمرین

اول به ذهنتان رجوع  کنید

بعد اسم سه نفر ( بیشتر ) را که شما قبولش دارید و تحسینش میکنید را بنویسید.

به نظر شما آن سه نفری که شما گفتید چه ویژگی هایی دارند ، چطور هستند که شما آنها را قبول دارید .

آنها چی دارند که شما را مجذوب خود کردند ؟ شما چقدر با آنها فرق دارید ، شما چه دارید که آنها ندارند

چند درصد آرزو می کنید مثل آنها شوید

توضیح دهید برای خود که آنها در چه شرایطی این ویژگی هارا بدست آوردند.

آیا شباهتی بین شما و آنها هست بنویسید.

آنها چقدر با شما فرق دارند؟

 آیا دوست دارید در شرایط او باشید؟

آنها چه خصوصیتی دارند که شما نمی پسندید ؟ آنها را بنویسید/ حلا دوست دارید جای او باشید؟ چند درصد؟ 

 

اگر بخواهی واقعا مثل او شوی با ید از خودت بپرسی که چه کار باید انجام دهی که مثل او عمل کنی.

اگر کارهای او را انجام دهی چند درصد شبیه او می شوی آیا در آن صورت مطمئن هستی که دیگران تو را تحسین می کنند ؟

اگر تو مثل دیگران شوی خودت چند درصد از خودت راضی می شوی ؟

 

باید بدانید که ما انسانها با این مقایسه ها می توانیم پی ببریم که الان در چه جایگاهی هستیم و چه خصوصیتی داریم و چرا با ارزش هستیم .

اگر بخواهیم مثل دیگران شویم در واقع خودمان را گم می کنیم چون مدام به دنبال تغییر خود هستیم برای اینکه مثل دیگری به ما احترام بگذارند ، مثل دیگری دوستمان داشته باشند ،  مثل دیگری با ما حرف بزنند ،   مثل دیگری نگا همان کنند و...

 ما مخالف تغییر نیستیم

ما مخالف مثل دیگران شدن هستیم

چرا که ما خودمان ویژگی هایی داریم که خیلی بهتر از دیگران است و فقط کسی آنها را ندیده و همچنین خودمان هم از خودمان قافل شدیم و به این فکر نکردیم که ما هم می توانیم ویژگی هایی داشته باشیم که دیگران نداشته باشند.

در بین مقایسه هایی که کردید نگاه کنید می بینید که بیشتر از ده ویژگی دارید که با دیگران فرق دارد و آن ویژگی ها منحصر به شماست.

 

کسانی که خود آرمانی بالایی دارند و می خواهند برای بدست آوردن چیزهایی مثل آنها شوند اعتماد به نفس شان ضعیف است.

/ 6 نظر / 13 بازدید
آرین

من چی بگم که سالی دو بار دوری و جدایی را تجربه میکنم. بعضی ترمها واقعاَ برام دشواره. بای

حوری آسمان

سلام هم کلاسی بزرگوار. با وجود این که این مطلب را بارها شنیده بودم چیزی شبیه به نظریه یونگ و همون ماسک زدنه که خود واقعی رو زیرش پنهان می کنیم اما باز هم تذکر خوبی شد که بیشتر بهش فکر کنم. و اگر خودستایی نباشه فکر می کنم مدتی میشه که ماسک روی صورتم کمرنگ شده. یعنی اون شخصیتی رو ندارم که 4 سال پیش یکی از اساتیدمون بهم گفت خیلی مرموزی و غیر قابل شناخت. فکر کنم حالا راحت تر و بهتر بشه منو شناخت. بازم ممنون از تذکرت سرکار خانم.

امین

سلام.. وبلاگتون خیلی قشنگه.. خوشحال می شم به منم سر بزنید..

حوری

چرا علائم حیات رو از خودت نشون نمیدی؟؟؟؟؟

یک دوست

همدل عزیز حرف درستی زده ای اما اگر توجه داشته باشیم که ما با دیگران متفاوتیم و خصوصیات خاص خودمان را داریم یعنی منحصر به فرد هستیم کمی تا قسمتی از دردمان کاسته میشود .